Rein is een quadrupel die niet helemaal braaf in de pas loopt. Hij is gebrouwen in de hoek van het Belgische abdijbier, maar dan net wat hoppiger en minder zoet dan je vaak bij dit type tegenkomt. Met 10% alcohol is het nog steeds gewoon een stevige jongen, alleen wel een die z’n gewicht verrassend netjes draagt. De eerste editie zat trouwens op 9%, later is het recept aangepast en kwam hij op 10% uit. Dat soort details vind ik altijd mooi: je ziet er meteen aan dat hier niet iets in beton is gegoten, maar echt aan geschaafd is.
In het glas gaat Rein richting diep donker amber, met een beige schuimkraag. De brouwerij zelf zet vooral in op een volle, rijke smaak die mooi in balans blijft, met een prettig bitter randje, een moutige boventoon en een licht hoppige nasmaak. Elders worden daar nog honing, karamel, kandij en een lichte kruidigheid bij genoemd, plus broodachtige tonen in de smaak. De afdronk zou aan de droge kant zijn, en dat past eigenlijk best bij het idee van een quadrupel die niet in plakkerige zoetheid wil blijven hangen. Kortom: donker, stevig, moutig en warm, maar met genoeg bitterheid om het allemaal levendig te houden.
Achter Rein staat het Epe Bier Collectief uit Epe, een brouwerijhuurder die in 2011 werd opgericht en voortkwam uit smaakliefde en activiteiten rond het hopveld in Epe. Henk Overbosch is er de brouwer, samen met onder meer Maarten de Groot en Edwin Raben. Dat hopverhaal is wel aardig om erbij te pakken, omdat het collectief jarenlang verbonden was aan een klein hopveld met Amerikaanse rassen als Cascade, Centennial, Chinook en Willamette. Rein zelf hoef je daar niet meteen als hopbom van te verdenken, maar dat licht eigenwijze, nét wat hoppigere karakter komt zo in elk geval niet uit de lucht vallen. Aan tafel worden blauwe kazen en frambozen genoemd, wat op papier misschien een tikje onverwacht oogt, maar bij een krachtige quadrupel met zoetigheid, kruidigheid en een droge finale eigenlijk best logisch is.
